Blog

Vrijdag 1 mei 2026
Een gezegende Beltaine toegewenst.
Gisteren was ik te moe om nog iets te doen en stond mijn hoofd er niet naar. En inmiddels heb ik geleerd om dan niet in ceremonie te gaan.
Dus vanmorgen na wat "moet"werkjes in huis had ik ruimte om een offer te maken. Na wat voelen wist ik dat een vuur er niet in zat. Met
de vele natuurbranden en de droogte vond ik het ook niet gepast. Tijdens het maken van het offer kwam ik er achter dat het vuur ook te snel zou zijn
geweest voor hetgeen ik in het offer wilde stoppen. Te snel transformeren is nooit goed. Dus het kwam allemaal weer mooi en goed bij elkaar.
Zoals eigenlijk altijd eigenlijk als je maar luistert naar je hart.
Het was een verademing om weer eens met eigen woorden een ruimte te openen en te sluiten. Iets wat ik al tien jaar niet meer gedaan heb.
Het ging eigenlijk vanzelf en het stroomde, iets wat ik graag voel en dan voelt het ook goed.
Na het sluiten van het offertje. Deze begraven in onze eigen tuin. Er zitten alleen biologisch afbreekbare spullen in niks wat slecht is voor de natuur.
Nu kan het in het aarde vuur branden dat werkt alleen wat langzamer maar dat hebben mijn wensen die ik in het offer gestopt heb ook nodig.
Weer iets wat een fysiek vuur zou versnellen en het mag allemaal wortel gaan schieten als het ware.
Het was een heerlijkheid om iets te doen op mijn eigen manier en ik voel dat dit een vervolg gaat krijgen bij het volgende jaarfeest in juni.
Maar nu eerst nagenieten van dit prachtige moment. Ik hoop dat je ook een goede Beltaine hebt gehad.
Tot de volgende blog.

Maandag 20 april 2026
I don't lead or follow I make my own path
Het idee achter deze blog is om je mee te nemen op mijn eigen herontdekkingsreis.
Ja, je leest het goed, herontdekking. Want na ruim 10 jaar in de leer geweest is het tijd voor mij
om de balans op te maken. De afgelopen tien jaar heb ik me ondergedompeld in de energie van Avalon.
En wat een reis is dat geweest. Een prachtige reis naar de godin en met de godin op reis door de gehele levensboom.
Toen het tijd werd om af te studeren werd me iets heel erg duidelijk de verwachtingen die er geschept waren om af te
mogen studeren voelde niet zoals de rest van de cursus gevoeld had. Het voelde dat ik een deel van mijzelf moest
inleveren. En dat voelde niet oké. Na goed nagedacht te hebben ben ik ook niet officieel afgestudeerd.
Wel heb ik als afsluiting een zelfgeschreven inwijdingsceremonie uitgevoerd. En dat voelde prima.
De energie waar ik mee gewerkt had voelde goed en dat was voor mij voldoende.
Ik ben wel heel erg boos geweest dat ik niet kon afstuderen maar mijn hart gaf aan dat dit niet mijn weg was.
En daar heb ik naar geluisterd. Ik wist dat het zo was want iets van mijzelf inleveren om te mogen af te studeren
was en is voor mij persoonlijk een te grote prijs. Die ik niet wens te betalen. Ik wil graag mezelf blijven.

Zoals de titel al zeg, ik leid niet, nog volg ik, ik maak mijn eigen pad.
En zo begon mijn reis vorig jaar, met alles wat niet meer paste weg te doen.
Gedreven door rouw over twee katten die heel speciaal zijn geweest voor mij en daarnaast getriggerd door
dat bepaalde zaken niet meer paste bij mijn nieuwe pad. Hoe die er ook uit zou gaan zien.
Begon ik met een opruimfase. Door alles vast te pakken en te voelen,
dit heeft een half jaar tot bijna driekwart jaar geduurd.
Want het gaat allemaal in overleg er zitten herinneringen in en misschien ook nog wel wat hechting.
En daarnaast is het ook fysiek vermoeiend omdat je op een ander niveau aan het luisteren bent.
Veel is weggegaan naar een kringloop zodat iemand anders er nog een nut voor heeft. Geen ceremoniële zaken maar denk dan
aan multomappen, kandelaars en dergelijke. Want daar kon ik wel een winkeltje mee beginnen.
Wat een mens verzameld in 10 jaar, haha. Papier bij het papierbak en afval wat echt niet meer hergebruik kon worden.
Een heerlijke opruiming, maar op een gegeven moment kwam de vraag wat hierna?
Hoe ga ik nu de jaarfeesten vorm geven en hoe ga ik nu contact leggen met de godin. Als ik hetgeen wat ik geleerd heb loslaat.
Al snel kwam het antwoord alles op zijn tijd. En ik liet het snel los, omdat ik nog geen idee had en ik wist
dat, dat wel zou komen zodra ik er klaar voor was.

Na het opruimen kwam er ruimte om na te denken en vooral om te voelen. Maar ideeën bleven weg.
Zelf heb ik inmiddels geleerd niet te forceren, want dan komt er niks uit. Of ik zou in oude patronen terug vallen
waar ik nu net uitgestapt was.
Gisteren had ik de ruimte in mijn hoofd om tarot kaarten te leggen en te luisteren naar hun advies.
Want ik zie het als advies wat je krijgt een mogelijk uitkomst.
En de kaarten waren duidelijk zoals altijd eigenlijk, ik mocht mijn eigen vieringen schrijven voor mezelf.
Iets wat voor mijzelf is en blijft. Heerlijk dit lege canvas, geen van tevoren tekst die door iemand anders is opgeschreven
maar mijn eigen woorden die iedere keer anders mogen zijn. Gewoon vanuit het gevoel, zoals mijn voorouders ooit gedaan hebben.
Terug naar de eenvoud en de basis. Eind van deze maand is het Beltane en de eerste gedachten waren een vuur in een vuurpot te maken.
Met eventueel een offer te maken, wat er in gaat en of het wel met een offer wordt geen idee. En dat is leuk en spannend
tegelijkertijd. Niet denken maar doen, mag nu de insteek zijn. Alles wat ik geleerd heb, laat ik los en omarm ik tegelijkertijd ook weer.
Dit spreek elkaar tegen maar eigenlijk ben ik aan het herontdekken wat ik wel wil en daarnaast wat niet bij me past.
Het op mijn eigen manier doen, vrijheid hebben om te doen wat goed voelt.
Weer terug naar de basis van de eenvoud.
In de volgende blog vertel ik je hoe ik me vergaan is met mijn eerste jaarfeest.
Alvast een hele fijne Beltane toegewenst, mogen je ideeën bevrucht worden.