Blog

Woensdag 23 september 2026
Een hele fijn Mabon toegewenst, de dag van de balans. Waarop de dag en nacht even lang zijn.
Eerlijk gezegd durf ik niet te zeggen of dat vandaag is, maar voor mij voelde het dat ik vandaag pas ruimte had voor een offer te maken.
Afgelopen maandag 21 september bevond mijn hoofd zich in de mist en de dag erna ook nog. Dus ja, niet de juiste mindset of de juiste headspace om
een offer te maken. Want ik voelde dat ik mijn dankbaarheid wilde uiten aan de spirits, maar ook dat ik ze om ondersteuning wilde vragen.
Want er staat een grote verandering in ons kattengezin te gebeuren en ik kan er alle ondersteuning bij gebruiken.
We hebben de oorzaak van de angst bij de kat in kwestie gevonden, maar helaas is het gevolg is nu dat de kat in kwestie herplaatst moet worden. Omdat ze
duidelijk angst ervaart met haar nestgenoten.
En ja,dat is wel het laatste wat ik ooit gewild heb. Maar op de korte termijn en zeker op de langere termijn is het voor iedereen in dit verhaal beter.
Want stress voor kat en mens is ziekmakend en dat is niet wat je wenst voor niemand in dit verhaal.
Dus met heel veel pijn in ons hart hebben we die beslissing genomen.
Ik hou me vast aan de uitspraak: Vanuit mijn liefde voor haar laat ik haar los. Voor de rest huil ik veel en bevind mijn hoofd zich in de mist.
In de hoop dat ik de volgende dag wakker word en het anders is en we de beslissing kunnen omdraaien.
En iedere dag word ik teleurgesteld en wordt de keuze bevestigd.
Maar vanmorgen was de mist even weg en zag ik een momentje van helder lucht en kon ik mijn dankoffer maken.
In plaats van het aan het vuur te geven, heb ik het aan de aarde gegeven. Omdat ik een lange ondersteuning nodig heb en aarding nu meer medicijn is dan een vuur.
Vuur transformeert heel snel en zonder overleg en zou te snel zijn, afdwingen zelfs voor mijn gevoel.
Maar aarde geeft de ruimte om er aan te wennen en ondersteunt het beste in tijden van loslaten.
Dus in de tijd van balans maak ik de balans voor mezelf op en laat ik los wat helaas nooit bedoeld is schijnbaar. Maar het is verre van gemakkelijk.
We doen dan ook alles om haar een goed huisje te kunnen geven. Maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan blijkt.
We doen ons uiterste best en meer kunnen we niet doen.
Heling van de ziel vind soms op een vreemde manier plaats, maar die is er ook.
Meer balans en meer inzichten rijker gaan we verder op dit lastige stukje levensweg waar ik samen met mijn partner op wandel.
Met goede moed dat wel, want dat is wat het offer me al meegegeven heeft. Op het einde komt alles goed, is het nog niet goed, dan zijn we nog niet bij het einde.
Tot de volgende blog, tot Samhain.

Maandag 24 augustus 2026
Het is al weer een behoorlijke tijd geleden dat ik een blog schreef. Tijdens Lamas was het chaos in mijn hoofd en had ik geen ruimte voor andere zaken.
Dan maar eerst uit de chaos zien te komen. Mocht ik wel een ceremonie of een ritueel gedaan hebben rondom Lamas was dat mijn eerste oogst geweest.
Chaos!!
Nou nee, dank je. Nu is de choas nog steeds niet helemaal weg, maar er word aan gewerkt en dat is misschien wel de eerste oogst die ik heb mogen oogsten.
Ik ben heel dankbaar voor de rust die ik nu in mijn hoofd mag ervaren maar er is nog steeds wat onrust merkbaar.
Ja, het is allemaal niet makkelijk als je een angst kat in huis heb die agressief reageert op haar andere soortgenoten.
Dat is de reden voor de chaos en onrust die er nu nog is. We zijn bezig met een goede oplossing te vinden voor haar.
Gelukkig doen we dan niet alleen maar samen met een kattengedragstherapeute die ons begeleid en ons advies geeft.
Hopelijk is de onrust tegen de tijd van Mabon gaan liggen. Maar ja, soms verloopt het leven anders en kan je niet in ceremonie omdat het leven zelf
je te veel opslokt. En dat was helaas het geval tijdens Lamas.
Wel de prachtige zonsverduistering gezien en dat heeft een heleboel bij mij als persoon in werking gebracht.
Wat was het prachtig om de zon zo te mogen zien vanuit onze eigen achtertuin en de voortuin. Natuurlijk met een eclips bril en dan ook niet langer dan drie minuten aan een stuk.
Aanstaande vrijdag is er een maansverduistering, ook zo'n mooi moment. Maar daar zal ik me tijdens het slapen wel op afgaan stemmen.
Want mijn slaap is me toch echt iets te heilig. Ik hoop dat je ook een mooie zonsverduistering ervaring hebt gehad en dat deze je geraakt heeft.
Hopelijk een leuker stukje de volgende keer met de volgende blog.
Graag wil ik afsluiten met de woorden van John Lennon.
Live is what happens when you are making other plans.
Tot de volgende blog.

Zondag 21 juni 2026
een hele fijne midzomerdag, het is volop zomer en als echt winter kind vind ik dit een lastig periode.
Maar met Litha, vandaag, is altijd een mooi moment om stil te staan bij de langste dag van het jaar bij de aarde moeder.
Zij die alles geeft zonder voorwaarden en zonder er iets voor terug te verwachten.
Vandaag heb ik een aarde heling verzorgd. De zon staat op zijn hoogste punt een mooi moment voor een aarde heling.
De energie van het aarde uur en de zonkracht gebundeld om de aarde in een helend licht te zetten.
Dit doe ik nooit alleen altijd in samenwerking met mijn gidsen en dergelijke bijzondere elementen.
Tijdens de meditatie die ik in ging, de aarde in het volle licht gezien en een grote slang die op me afkwam op het einde.
De slang een prachtige symbool voor transformatie en heling.
Tevens heb ik een offerte gemaakt met kruiden en bessen voor de aarde moeder.
Dit offer is begraven in onze achtertuin op een bijzondere plek en hopelijk zal het de aarde, haar goed doen.
Het offer werd met open buik ontvangen, de aarde is momenteel zwanger van het leven.
Zeer binnenkort zullen we daar letterlijk de vruchten van kunnen plukken.
Wees lief voor haar als je over haar heen loopt.
En als in de natuur bent laat je veranderen door de omgeving, maar verander niks aan de omgeving. neem je rommel mee.
Voor je het weet is het al augustus en zijn we alweer aan het oogsten. Het gaat allemaal sneller als je denkt.
Tot de volgende blog en geniet van de zomer.

Vrijdag 1 mei 2026
Een gezegende Beltaine toegewenst.
Gisteren was ik te moe om nog iets te doen en stond mijn hoofd er niet naar. En inmiddels heb ik geleerd om dan niet in ceremonie te gaan.
Dus vanmorgen na wat "moet"werkjes in huis had ik ruimte om een offer te maken. Na wat voelen wist ik dat een vuur er niet in zat. Met
de vele natuurbranden en de droogte vond ik het ook niet gepast. Tijdens het maken van het offer kwam ik er achter dat het vuur ook te snel zou zijn
geweest voor hetgeen ik in het offer wilde stoppen. Te snel transformeren is nooit goed. Dus het kwam allemaal weer mooi en goed bij elkaar.
Zoals eigenlijk altijd eigenlijk als je maar luistert naar je hart.
Het was een verademing om weer eens met eigen woorden een ruimte te openen en te sluiten. Iets wat ik al tien jaar niet meer gedaan heb.
Het ging eigenlijk vanzelf en het stroomde, iets wat ik graag voel en dan voelt het ook goed.
Na het sluiten van het offertje. Deze begraven in onze eigen tuin. Er zitten alleen biologisch afbreekbare spullen in niks wat slecht is voor de natuur.
Nu kan het in het aarde vuur branden dat werkt alleen wat langzamer maar dat hebben mijn wensen die ik in het offer gestopt heb ook nodig.
Weer iets wat een fysiek vuur zou versnellen en het mag allemaal wortel gaan schieten als het ware.
Het was een heerlijkheid om iets te doen op mijn eigen manier en ik voel dat dit een vervolg gaat krijgen bij het volgende jaarfeest in juni.
Maar nu eerst nagenieten van dit prachtige moment. Ik hoop dat je ook een goede Beltaine hebt gehad.
Tot de volgende blog.

Maandag 20 april 2026
I don't lead or follow I make my own path
Het idee achter deze blog is om je mee te nemen op mijn eigen herontdekkingsreis.
Ja, je leest het goed, herontdekking. Want na ruim 10 jaar in de leer geweest is het tijd voor mij
om de balans op te maken. De afgelopen tien jaar heb ik me ondergedompeld in de energie van Avalon.
En wat een reis is dat geweest. Een prachtige reis naar de godin en met de godin op reis door de gehele levensboom.
Toen het tijd werd om af te studeren werd me iets heel erg duidelijk de verwachtingen die er geschept waren om af te
mogen studeren voelde niet zoals de rest van de cursus gevoeld had. Het voelde dat ik een deel van mijzelf moest
inleveren. En dat voelde niet oké. Na goed nagedacht te hebben ben ik ook niet officieel afgestudeerd.
Wel heb ik als afsluiting een zelfgeschreven inwijdingsceremonie uitgevoerd. En dat voelde prima.
De energie waar ik mee gewerkt had voelde goed en dat was voor mij voldoende.
Ik ben wel heel erg boos geweest dat ik niet kon afstuderen maar mijn hart gaf aan dat dit niet mijn weg was.
En daar heb ik naar geluisterd. Ik wist dat het zo was want iets van mijzelf inleveren om te mogen af te studeren
was en is voor mij persoonlijk een te grote prijs. Die ik niet wens te betalen. Ik wil graag mezelf blijven.

Zoals de titel al zeg, ik leid niet, nog volg ik, ik maak mijn eigen pad.
En zo begon mijn reis vorig jaar, met alles wat niet meer paste weg te doen.
Gedreven door rouw over twee katten die heel speciaal zijn geweest voor mij en daarnaast getriggerd door
dat bepaalde zaken niet meer paste bij mijn nieuwe pad. Hoe die er ook uit zou gaan zien.
Begon ik met een opruimfase. Door alles vast te pakken en te voelen,
dit heeft een half jaar tot bijna driekwart jaar geduurd.
Want het gaat allemaal in overleg er zitten herinneringen in en misschien ook nog wel wat hechting.
En daarnaast is het ook fysiek vermoeiend omdat je op een ander niveau aan het luisteren bent.
Veel is weggegaan naar een kringloop zodat iemand anders er nog een nut voor heeft. Geen ceremoniële zaken maar denk dan
aan multomappen, kandelaars en dergelijke. Want daar kon ik wel een winkeltje mee beginnen.
Wat een mens verzameld in 10 jaar, haha. Papier bij het papierbak en afval wat echt niet meer hergebruik kon worden.
Een heerlijke opruiming, maar op een gegeven moment kwam de vraag wat hierna?
Hoe ga ik nu de jaarfeesten vorm geven en hoe ga ik nu contact leggen met de godin. Als ik hetgeen wat ik geleerd heb loslaat.
Al snel kwam het antwoord alles op zijn tijd. En ik liet het snel los, omdat ik nog geen idee had en ik wist
dat, dat wel zou komen zodra ik er klaar voor was.

Na het opruimen kwam er ruimte om na te denken en vooral om te voelen. Maar ideeën bleven weg.
Zelf heb ik inmiddels geleerd niet te forceren, want dan komt er niks uit. Of ik zou in oude patronen terug vallen
waar ik nu net uitgestapt was.
Gisteren had ik de ruimte in mijn hoofd om tarot kaarten te leggen en te luisteren naar hun advies.
Want ik zie het als advies wat je krijgt een mogelijk uitkomst.
En de kaarten waren duidelijk zoals altijd eigenlijk, ik mocht mijn eigen vieringen schrijven voor mezelf.
Iets wat voor mijzelf is en blijft. Heerlijk dit lege canvas, geen van tevoren tekst die door iemand anders is opgeschreven
maar mijn eigen woorden die iedere keer anders mogen zijn. Gewoon vanuit het gevoel, zoals mijn voorouders ooit gedaan hebben.
Terug naar de eenvoud en de basis. Eind van deze maand is het Beltane en de eerste gedachten waren een vuur in een vuurpot te maken.
Met eventueel een offer te maken, wat er in gaat en of het wel met een offer wordt geen idee. En dat is leuk en spannend
tegelijkertijd. Niet denken maar doen, mag nu de insteek zijn. Alles wat ik geleerd heb, laat ik los en omarm ik tegelijkertijd ook weer.
Dit spreek elkaar tegen maar eigenlijk ben ik aan het herontdekken wat ik wel wil en daarnaast wat niet bij me past.
Het op mijn eigen manier doen, vrijheid hebben om te doen wat goed voelt.
Weer terug naar de basis van de eenvoud.
In de volgende blog vertel ik je hoe ik me vergaan is met mijn eerste jaarfeest.
Alvast een hele fijne Beltane toegewenst, mogen je ideeën bevrucht worden.